مردم شریف ایران و حسرت‌السلطنه بی ‌شرف

باز هم آمدند، باز هم ایستادند و باز هم مثل همه سال های این بیش از چهار دهه با فریادی رسا اعلام کردند که پای آرمان و ایمانشان، پای ایران شان هستند، مردم شریف ایران ثابت کردند مثل آن دلقک پهلوی حسرت‌السلطنه نیستند که حاضر نیست آزادی (بخوانید لاابالیگری) خودش را با هیچ چیزی معاوضه کند، حتی اگر آن یک چیز به ادعای خودش آزادی ایران باشد.

سهره آنلاین: هوای تبریز شدید بارانی بود، مثل آسمان خیلی از شهرهای ایران، نُت تند باران با سرمای سوزناک زمستان همآوایی می کرد، اما ساز اصلی قطعه حماسی امروز، صدای مارش بود، مارش قدم‌های استوار و پرشمار مردمان این دیار، آواز خوش این قطعه سال‌هاست که گوش‌های بسیاری را می‌خراشد، گوش همان هایی که مدید زمانی است برای دریدن و تکه تکه کردن این سرزمین زوزه می‌کشند.در میان این ساز و آواز و نقش پررنگ حضور در چهل و هفتمین جشن تولد انقلاب جمهوری اسلامی ایران در تبریز، یک صدا بلندتر از بقیه به گوش می‌رسید، فریاد بر سر بی‌شرفی که به نام ایرانی است اما غیرایرانی‌تر از هر غیرایرانی، خصلتی که البته ریشه در ذات و تبار او دارد، مگر از کسی که پدرش شاه چمدانی و پدربزرگش رضا پالانی بوده، می‌توان انتظاری بیش از این داشت، همان پدر و پسری که به ظاهر دو شاه ایران بودند اما سه بار فرار را بر قرار و ماندن پای ایران ترجیح دادند.

این روزها هم که دشمنان قسم‌خورده ایران و ایرانی به خیال خامشان فکر می‌کنند فرصتی برای تاخت و تازه دوباره بر ایران یافته اند، همین مغموم و حسرت‌السلطنه پسمانده پهلوی هوا برش داشته که شاید رویای همه این سال‌های مفت خوردن و خوابیدن خود و خانواده‌اش در آغوش بیگانگان و با ثروت به یغما برده‌شان از ملت ایران تعبیر شود و با کاسه لیسی جلاد نتانیاهو و ترامپ یانکیِ یاغیِ کله زرد به نان و نوایی از قبال دسیسه‌های ضدایرانی غربی، عبری، عربی برسد.اما حضور امروز مردم ایران و به ویژه مردم تبریز در چهل و هفتمین جشن تولد انقلابشان نه تنها یک «زهی خیال باطل» به خیال‌بافی‌های حسرت‌السلطنه مفلوک بود، بلکه یک پاسخ صریح و روشن به همه جبهه شیطان و دشمنان این آب و خاک هم بود که این روزها بر طبل توخالی تهدید و ارعاب می‌کوبند و فکر می‌کنند با ناوکشی و چنگ و دندان نشان دادن‌های الکی می‌توانند بار دیگر جرثومه‌ای چون شاهان بی‌خاصیت پهلوی را در این کشور دست نشانده و مترسک خیمه‌شب‌بازی تاراج‌هایشان کنند.

مردم ایران ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ دوباره انقلاب کردند؛ پرشمارتر از سال ۵۷ و در چهل و هفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی با حضوری گسترده در راهپیمایی این روز، جلوه ای از وحدت و اقتدار ملی را به نمایش گذاشتند و بار دیگر پیام روشنی از ایستادگی و دشمن شکنی به جهان مخابره کردند به‌گونه‌ای که برآوردهای میدانی از حضور ۲۳ تا ۲۶ میلیون ایرانی در راهپیمایی امروز در ۱۴۰۰ بخش، شهر و شهرستان کشور حکایت داشت، برآوردی که شامل جمعیت حاضر در راهپیمایی جشن پیروزی انقلاب در ۴۰ هزار روستا نمی شود.آری مردم تبریز و ایران با حضور تاریخی امروز در راهپیمایی جشن انقلاب، بلندتر از همیشه استقلال خواهی و استکبارستیزی خود را فریاد زدند و به روشنی اعلام کردند «آژ قالاروخ، باش ایمروخ دشمنه؛ رهبریمیزی ساتماروخ اهریمنه»، درست مثل مردمان سلحشور عصر ستارخان ها و باقرخان ها که فریاد کردند «توپراق ییروخ اما توپراق ورمروخ» و همانند باکری ها و شفیع زاده ها و یاغچیان ها که با خون سرخشان از وجب به وجب این خاک حراست کردند.

مردم تبریز و ایران امروز معنای واقعی «فراخوان» را برای امثال مغموم السلطنه ها تفسیر کردند، همان‌ها که از هتل‌های لاکچری آن سر دنیا فراخوان شورش دادند و پس از تحریک احساسات و فریب و مصادره اعتراضات بحق مردمی و با میدان داری مزدوران سیا و موساد، جنایات داعشی وارد را در ۱۸ و ۱۹ دی امسال رقم زدند اما دست آخر از زیر بار مسؤولیت خود در این فجایع فرار کردند و این اقدامات تروریستی را که به تحریک خودشان رخ داد، بزدلانه به نتایج طبیعی جنگ تعبیر کردند، جنگی علیه ملت ایران.اما مردم ایران امروز نشان دادند وقتی پیرشان، رهبرشان فراخوان حضور می‌دهد، نه با پای خاکی که با دل و جان برای جانفشانی در راه استقلال، عزت و آزادی ایرانشان به میدان خواهند شتافت و خیال خام همه بدخواهان و دشمنان داخلی و خارجی را در به زانو درآوردن و تسلیم ایران برهم خواهند زد، آری مردم ایران امروز در لبیک به فراخوان مقتدا و رهبرشان آمدند و دوباره انقلابی بپا کردند، حتی پرشورتر از انقلاب ۵۷.