معماران گمنام امنیت، روایتگران سکوت و حماسه
ردپایشان را نه در فرشهای قرمز میتوان یافت و نه در لنز دوربینهایی که به دنبال شکار قهرمان هستند، در جغرافیای سکوت حرکت میکنند، جایی که مرز میان فداکاری و فراموشی، تنها یک تار مو است، سربازان گمنام روایتگر داستانی هستند که فصل اول آن با ایثار آغاز میشود و فصل آخرش، هرگز به نام خودشان امضا نمیشود.
روایتی از زندگی بانویی زنده نام تبریزی؛
از امداد همافران در 19 بهمن تا یازده عملیات در جنگ
خانم حسین زاده پیش از اینکه پرستار دوران جنگ باشد پرستار دوران انقلاب بوده و فعالیت های امدادی و پزشکی اش بیشتر از دوران جنگ هم نباشد کمتر از آن نیست، فعالیت هایی که از او به عنوان پرستاری مبارز و همراه برای روزهای جنگ ساخت.
سربازانی بی نام و نشان، صبور و غریب
نه نامی دارند، نه نشانی حتی در میان خانه و خانواده،، جان بر کف هستند و گمنام، تنها نشان آن ها سربازی امام زمان(عج) است.





