شهر را در آغوش کشیدیم

پیر و حوان، زن و مرد، با بچه های خردسال هم پای هم، کنار هم همه یک شعار فریاد زدیم، مرگ بر امریکا، مرک بر اسرائیل.

روز نه که شب هم، شب نه که تا پاسی از شب هم کوچه ها و خیابان ها را در جای جای این شهر در آغوش کشیدیم تا دشمن بداند اینجا محل تپش ماست و برای تپیدن آن جان بر کف ایستاده ایم چونان مقتدای شهید خود.

ایستاده ایم تا آهنگ دلکش این تپش را از نقطه نقطه این شهر به جهان مخابره کنیم که ملتی که شهادت دارد ذلت نمی پذیرد و مسیر حرکت ما ده ها قرن پیش از کربلا ترسیم شده و امام حسین(ع) چراغ راه آن است.

با نان و پنیر، با لقمه ای نان، کف خیابان، روی چفیه افطار کردیم به یاد رزمندگانی که روی خاک، در سرما و گرما، میان گرد و غبار، آتش و دود، آتش و خون مجاهدت می کنند و گرد و غبار زمانه بیش از گرد و غبار پس از پرتاب موشک دل مهربان آن ها را به درد می آورد ولی محکم خم به ابرو نمی آورند و همه را مردم و خانواده خود می دانند و سر می دهند.

آری همه از هر کوی و برزن در همه میادین شهر یک دل شدیم تا دشمن روزنه ای برای خصومت و شیطنت خود پیدا نکند و این بار نیز سر خویش در پستوی رذالت و مزدوری خویش فرو برد و بداند دیر یا زود خون بی گناهان رسوای عالم شان خواهد کرد.