دست رد بازار تبریز به سینه دشمن

سهره آنلاین، نسبتا کارم را تمام کرده ام، از پشت میز کارم بلند می شوم، صدای اذان را می شنوم خودم را به نمازخانه می رسانم تا اذان تمام شود تلفن همراهم را سری می زنم، زمزمه هایی از اعتراض بازاریان تهران در صدر مطالب فضای مجازی حواسم را جلب می کند.

ذهنم درگیر می شود، اوضاع اقتصادی و نابسامانی بازار ارز روزی نیست که مردم را نگران نکرده باشد، نابسامانی که همه امور زندگی مان را از ریزترین آن ها تا موارد بزرگ و کلان وابسته به خود کرده است و از این طریق عده ای سودجو و از خدا بی خبر نیز بر آن دامن زده و معیشت مردم را به تنگنا کشیده اند.

مستأصل مانده به نماز می ایستم، نماز ظهر و پس از آن عصر را می خوانم، تا تسبیحات حضرت زهرا(س) را با انگشتانم بخوانم، تلفنم زنگ می زند، پشت خط خواهرم همراهی ام را برای خرید جویا می شود و من از خدا خواسته قبول می کنم و می گویم؛ «باید تا ساعت سه برگردم، کارگاه خبری در خانه فرهنگ داریم».

زودتر شال و کلاه کرده و آماده می شوم تا وقتی دنبالم آمدند تاخیر نداشته باشم، همراه خانواده‌ راهی بازار می شویم و تا رسیدن به بازار حرف از جریانات بازار تهران و … به میان می آید.

با گذر از چند ترافیک چند دقیقه ای، چندان طولی نمی کشد به بازار می رسیم، ماشین را جلو مجتمع تجاری ۲۹ بهمن نگه می داریم، من و خواهرم همراه هم به سمت بازار سرپوشیده از مسیر ۲۹ بهمن می گذریم.

هوا سرد است و برف در گوشه هایی دیده می شود و بازار دست فروشان برای فروش لباس های زمستانی گرم است و بیشتر از آن جنب و جوش مردم برای خرید روز پدر و .. داغ تر هم دیده می شود.

تا اینجا خبری از حضور معترضان و … در بازار دیده نمی شود، به انتهای مسیر که می رسیم از سمت راست وارد بازار سرپوشیده بازار تاریخی تبریز که حکایت های فراوانی از ایستادگی و نقش آفرینی های آن را شنیده ایم، ی شویم، جای سوزن انداختن نیست، باربرها هرازگاهی با گفتن «یاالله، یالله» راهی بین جمعیت باز کرده و چرخ خود را حرکت می دهند.

عده ای از بازاریان با همدیگر صحبت می کنند، بحث تراکتور و بازی آن موضوع صحبت هایشان است.

از بخشی از راه به سمت چپ می پیچیم و جلو مغازه ای برای خرید می ایستیم، تا خریدمان تمام شود به اطراف نگاه می کنم، اوضاع عادی است.

پس از خرید به سمت راسته بازار حرکت می کنیم، از میان دالان تیمچه ها چنان سوز سردی به صورتم می زند که اشک از چشمانم سرازیر می شود، به خواهرم می گویم؛ «کمی تند تر اینجا خیلی سرد است، بیرون از ایتجا گرم تر بود».

با یک اشتباه موقع پیچیدن از داخل بازار سر از بازار مشروطه در آوردیم، در محوطه آن برف زیاد به چشم می آمد و سرما هم بیشتر اذیت می کرد ولی رونق خرید و جنب و جوش مردم باز تماشایی بود.

قدم های مان را تند تند می کنیم تا به ماشین برسیم، میانه راه از مغازه ای دو گلدان شیشه ای می گیریم و فوری داخل ماشین از سوز سرما پناه می گیریم.

دوباره صحبت از بازار و اعتراضات به میان می آید و یک سوال بزرگ که آیا بازار تبریز هم روزهای دیگر چنین اعتراضاتی خواهد داشت؟!

با این سوال بین خودمان، من می گویم؛ به نظرم نه چون اهالی بازار عادی در کار خودشان بودند و صحبتی در این خصوص دیده نمی شد.

تا من به صحنه ها و صحبت ها در ذهنم متمرکز شوم، ماشین جلو خانه فرهنگ نگه می دارد، از خانواده خداحافظی می کنم و خودم را به طبقه چهار تالار خاقانی می رسانم.

کمی بعد که جلسه شروع می شود، استاد کارگاه آقای لسانی درباره جنگ نرم و ایجاد شایعه صحبت و درباره موضوعات مختلف در این خصوص مثال هایی بیان می کند.

با خودم می گویم به راستی که دشمن هر زمان کم آورده است دست به شایعه زده و با تهییج افکار عمومی تلاش داشته است تا به اهدافی که دارد برسد.

اهدافی که همیشه در پی آن بوده است و پس از جنگ ۱۲ روزه که مردم اقتدار نیروهای مسلح را تحسین و پشتبانی کردند در آن بیشتر از گذشته شکست خورده است و اکنون برای شکستن انسجام ملی از همه ترفندها کمک می گیرد تا موفق شود و با اعتراض به حق بازاریان برای مطالبه از دولت در خصوص مشکلات این صنف نیز پا در میدان شرارت خود گذاشته تا ضمن خدشه وارد کردن به اعتراض های قانونی از این مسیر به نفع خود با پیاده نظام های داخلی اش و فریب برخی از افراد استفاده کند.

ولی بازار تبریز همچون گذشته درخشان خود این بار نیز مقاوم و صبور مطالبات خود را از طریق قانونی و نمایندگانی صنفی خود به مراجع ذیربط اعلام و مطالبه کرد و با این امر نیز شاهد تهییج برخی از مهندسان در شبکه های اجتماعی بودیم که خواستار به خیابان ها آمدن مردم و بازاریان تبریز بودیم ولی تبریز بار دیگر دست رد به سینه دشمنان خود زد.