وقتی پای کرسی یلدای آذربایجانیها مینشینید، چه چیزی میبینید؟ تنها یک دورهمی ساده؟ یا صحنهای از یک «دیپلماسی عاطفی» خاموش که در آن، بزرگها حکایت میگویند، کوچکها میآموزند و قلبهای غبارگرفته از روزمرگی، دوباره برای هم میتپد؟؛
کارشان اعیانی نیست، تشریفات ندارد، تجملات نمی گیرد اما در دل ها جا باز می کند برای ارتباط و صله رحم و همین بسیجیان جهادگر را در روزهای پایانی و سرد آذرماه دلگرم می کند؛
در عصری که فردگرایی، بنیانهای کهن ارتباطات انسانی را سست کرده است، آیینهای باستانی و متون ادیان الهی، با تأکیدی هماهنگ بر استحکام «پیوندهای خانوادگی» پای فشردهاند. اما آیا این مفهوم ارزشمند، در هیاهوی جهان مدرن به ورطه فراموشی سپرده شده است؟؛
