کد خبر : 4746
تاریخ انتشار : یکشنبه ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۱:۱۰

معماران گمنام امنیت، روایتگران سکوت و حماسه

معماران گمنام امنیت، روایتگران سکوت و حماسه
ردپایشان را نه در فرش‌های قرمز می‌توان یافت و نه در لنز دوربین‌هایی که به دنبال شکار قهرمان هستند، در جغرافیای سکوت حرکت می‌کنند، جایی که مرز میان فداکاری و فراموشی، تنها یک تار مو است، سربازان گمنام روایتگر داستانی هستند که فصل اول آن با ایثار آغاز می‌شود و فصل آخرش، هرگز به نام خودشان امضا نمی‌شود.

سهره آنلاین: پنجره‌ اتاق رو به خیابان‌ها و ساختمان های آرامی است که مأمن خواب آسوده مردم شهر هستند و نگهبانان بیداری پشت میز، چشمانش به مانیتورهایی دوخته شده که نقشه‌ای از امنیت را ترسیم می‌کنند، بیداری شان قیمتی است که برای خواب آرام میلیون‌ها هموطن می‌پردازند، در سکوت این اتاق ها، هیچ مدالی بر سینه‌شان نیست، نامشان در تیتر اخبار نمی‌درخشد، اما در نگاهشان همان آرزویی موج می‌زند که آن شخصیت در “روز صفر” بر زبان آورد: آن لحظه آخر فقط وقتی اتفاق بیافتد که خیالم راحت باشه که همه تو خیابونا راحت قدم می زنن و می گن و می خندن، زندگی کردن تو وحشت حقشون نیست، قرار بود جنگیدن فقط سهم ما باشه…این صحنه، تنها یک قطره از اقیانوس تلاش‌های نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشور است که در سایه، اما در قلب طوفان می‌ایستند، از روزهای سخت دفاع مقدس که شبکه‌های جاسوسی دشمن در عمق میهن ریشه‌کن شدند، تا مقابله با ترورهای کوردلانه‌ی دهه‌های ۷۰ و ۸۰، از خنثی‌سازی پروژه‌های خرابکارانه و نفوذ در امنیت ملی تا رویارویی با جنگ ترکیبی و روانی دشمنان در سال‌های اخیر، در هر برهه، این سربازان گمنام، سنگری نامرئی اما استوار بنا کرده‌اند.

در دنیایی که اطلاعات، ابزار جنگیِ قرن جدید است، نبرد این سربازان نه در میدان‌های پر سر و صدای کلاسیک، که در لایه‌های پیچیده سایبری و کوچه‌ پس‌ کوچه‌های غبارآلود نفوذ جریان دارد، هر عملیات موفقی که خنثی می‌شود، پیش از آنکه به خبر اول رسانه‌ها تبدیل شود، ماه‌ها خون‌دل خوردن و شب‌زنده‌داری‌هایی را پشت سر گذاشته که تنها شاهد آن، دیوارهای سرد اتاق‌های مانیتورینگ و جاده‌های بی‌انتهای مرزی است. امنیت امروز، حاصل هزاران فرضیه‌ای است که توسط آن‌ها ابطال شده تا حتی یک تهدید به واقعیت نپیوندد، این مردان، نگهبانان آرامش شب‌های لرزان و پاسداران مرزهای نادیدنی هستند که دشمن در آن‌ها، کمین‌گاه‌های هولناکی ساخته است، اینجا، خط مقدمی است که هیچ‌گاه در رسانه‌ها تصویر نمی‌شود، جبهه‌ای از فکر، تدبیر و مراقبت که دشمن را پیش از اقدام، در نطفه خنثی می‌کند، آنان توطئه‌های پیچیده‌ منطقه‌ای و بین‌المللی را چونان معماهایی حل کردند که هرگز داستان موفقیت‌شان گفته نخواهد شد، ترور دانشمندان، آشوب‌های طراحی شده، تلاش برای تجزیه‌طلبی، جنگ اقتصادی و نبرد سایبری، پشت هر شکست دشمن، ساعت های بی انتهایی از بی‌خوابی و عمری از ایثار این معماران خاموش امنیت نهفته است.روایت غربت این مجاهدان، زمانی به اوج می‌رسد که بدانیم بزرگترین پیروزی‌هایشان همان‌هایی است که هرگز «رسانه‌ای» نمی‌شوند، در خط مقدم نبرد با تروریسم، جاسوسی و اخلال‌گران اقتصادی، سینه‌سپر می‌کنند اما زمانی که غبار معرکه فرو می‌نشیند، به جای ایستادن در کادر تصویر، به سایه‌ها بازمی‌گردند، این «گمنامی» نه یک انتخاب شغلی، که یک مرامنامه اخلاقی است؛ سپری که اجازه نمی‌دهد غرورِ دیده‌شدن، بر اخلاصِ عمل سایه اندازد.
دشمن که در جبهه‌های سخت‌افزاری زمین‌گیر شده، حالا به دنبال رخنه در افکار و معیشت مردم است، در این میان، سربازان گمنام امام زمان (عج) فراتر از یک نهاد امنیتی، به عنوان تکیه‌گاهی در برابر تلاطم‌های سازمان‌یافته عمل می‌کنند، از کشف شبکه‌های پیچیده قاچاق که خون اقتصاد را می‌مکند تا شناسایی جوخه‌های تروری که هدفشان تکه‌تکه کردن وحدت ملی است؛ همگی نشان از هوشیاری چشمانی دارد که حتی در اوج خستگی، پلک بر هم نمی‌گذارند.آنچه این معماران گمنام آرامش ایران را از سایر سرویس‌های امنیتی جهان متمایز می‌کند، پیوند میان «تخصص» و «توکل» است، در نگاه این سربازان، امنیت نه فقط یک شاخص آماری، که حقی است شرعی و انسانی برای تک‌تک شهروندان، آن‌ها به جای اتکای صرف به ابزارهای مادی، با سلاح ایمان در برابر سناریوهای چندلایه ایستاده‌اند، همین روحیه است که باعث می‌شود در سخت‌ترین پیچ‌های امنیتی، راهکارهایی خلق شود که محاسبات دقیق‌ترین اتاق‌های فکر دشمن را به بن‌بست بکشاند.امنیتِ پایدار، محصولِ فرآیندی است که در آن «نام»ها فدا می‌شوند تا «کشور» و «مردم» سربلند بمانند، یادداشت حاضر، تنها ادای دینی کوتاه به کسانی است که مدال افتخارشان، لبخند رضایت رهبری و آرامش قلبی مردم است، سربازانی که شاید نامشان در شناسنامه‌های رسمی به چشم نیاید، اما امضای فداکاری‌شان بر جای‌جای این خاک، از خلیج همیشگی فارس تا قله‌های سربه‌فلک‌کشیده البرز حک شده است.
کاش به یاد داشته باشیم در دریای متلاطم خاورمیانه، جایی که امواج فتنه و توطئه هر لحظه کشوری را در خود می‌بلعد، ایران چون صخره‌ای استوار مانده است، این استواری، بنايی ساخته شده با جان‌های عاشقی است که در گمنامی محض، نقشه‌ امنیت را ترسیم می‌کنند، معماران ساختمانی بلند و نادیدنی هستند که سقفش آرامش مردم است و دیوارهایش مصونیت از آشوب، نام‌شان در تاریخ گم می‌شود، اما اثرشان در هر نفس امن، هر آرامش شبانه و هر افتخار ملی، جاری و ماندگار است. سربازان گمنام امنیت؛ نگهبانان شبانه‌ی میهن که روشنایی روزِ امنیت ایران، مدیون بی‌خوابی‌های بی‌نام آنان است.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.